Εσείς στην προσευχή, εσείς στη βλαστήμια, εσείς
στην προσευχή ακονισμένα λεπίδια
της
σιωπής μου.
Εσείς δικές μου, μαζί μου
σακατεμένες λέξεις, εσείς
οι ευθείες μου.
Κι εσύ:
εσύ, εσύ, εσύ
αληθινό μου και κάθε μέρα αληθινότερο
γδαρμένο αργότερα
των ρόδων-:
Πόσος, ω πόσος
κόσμος. Πόσοι
δρόμοι.
Quanti, o quanti
mondi
Quanti strade
Δεκανίκι είσαι, φτερούγα. Εμείς- -
Εμείς θα τραγουδήσουμε το παιδικό τραγούδι, αυτό,
ακούς εσύ, αυτό
με τους μεν και τους δε, με τους ανθρώπους, ναι αυτό
με τους θάμνους και με
δυο μάτια, πεσμένα εκεί έτοιμα σαν
δάκρυ- και-
δάκρυ.